Harald - Stoppen met roken dagboek

Wie ongeveer op hetzelfde moment is gestopt als ik, weet het wel: ik huis hier in de binnenlanden van Frankrijk en heb 't nogal druk.

Vanaf mijn 19e af en aan gerookt; een paar jaar wel, een paar jaar niet, 7 jaar wel, drie jaar niet. Zoiets.

Eind vorig jaar was 't klaar. Ik was er écht gewóón helemaal klaar mee.

Niet voor mijn kinderen (papa zal vast wel vroeg doodgaan en dan zoeken jullie je het maar uit) of voor het lijden aan het eind (goh meneer, hier is uw morfine anders gaat u kapot van de pijn). Al dat soort rationele argumenten tellen niet mee. Raar hè?

Ik had er gewoon zát van! En wat ben ik blij dat ik hier terecht ben gekomen! Wat was het moeilijk, soms. In het begin. Wat heb ik soms afgezien (eigen schuld, dikke bult!). Maar wat een fijne steun vaak; duwtjes in de rug, schop onder de kont.

Ik táál helemaal niet meer naar de sigaret. Het stoppen met roken heeft me ook bevrijd van (alvast één) verslaving die emoties dempt en afvlakt. Je moet dus een nieuw emotioneel kompas ontwikkelen. Dat heb ik gedaan en daar ben ik nog mee bezig.

Wat is het leven kort zeg! Wat is het ook mooi, als we het maar willen zien. Dat zijn zo een paar bonusitems die bij mij boven kwamen drijven ná en door het stoppen met roken.

Wij allemaal -ook ik- zijn "beschadigde mensen"; we maken in ons leven dingen mee die moeilijk zijn, we krijgen klappen, we lopen deuken, butsen en schrammen op. En tóch is het allemaal de moeite waard, mits je maar niet in de valkuil loopt om je emoties weg te stoppen in plaats van ze een plek te geven!

Oh! En natuurlijk -zonder prijsverhogingen (geen idee, maar die zullen er wel zijn geweest)- heb ik natuurlijk ook gewoon DUIZEND hele Euri's op zak gehouden! Da's een lekker avondje stappen! (Wie wil er met me mee? )!

Warme groet (27 graden vandaag) uit La Douce France!

Zoals beloofd toch even een wat langere blog -maar niet te lang want ik ben kapotmoe en wil naar bed

Een Paaswoord uit het donkere Zuiden (van bij de negertjes, zeiden ze dan in 1950; die negertjes wonen niet precies hier, maar een stukje verder nog, naar het zuiden ).

Al dikke 150 dagen zonder... Zoals in mijn profiel staat: één groot voordeel, want een half uur voor pakje sigaretten is toch wel erg ver.

Dat is dan ook mijn grote voordeel geweest. Ik heb het voor het overige voor moeten knokken. Inmiddels niet meer. Een heel raar verschijnsel misschien; ik zat gisteren (of eergisteren ofzo) aan mijn vingers te ruiken en meende tóch dat ze naar sigaretten roken. Onzin natuurlijk, maar toch stiekem trek in een peuk....

Stoppen met roken is me -achteraf bezien- gelukt zonder al te veel drama. Als je er midden in zit.... Pffff.... Ik kan me wel wat blogs voor de geest halen waar ik het behang van de muren aan het schrapen was, als het ware.

De afgelopen maand heb ik mijn meest recente bouwproject opgeleverd; vannacht slapen hier bij mij op het terrein Letten en Russen en dat brengt muntjes in het laatje voor dit leven als God in Frankrijk

Vandaar dat het -zeker de laatste maand, twee maanden- vaak wel stil was rondom mijn "voortgang" als stopper. Veel te druk. Maar ook veel stress dus (dingen MOETEN af). En toch niet gerookt. Waarom niet? 1) Omdat ik op moeilijke momenten hier terecht kon! (en dank voor alle kussen bij 150 dagen niet gerookt; ik voel me verwend en vereerd dames ) en 2) omdat Café de la Paix gewoon dik 15 minuten autorijden is (en weer 15 terug, natuurlijk).

Fijn dat ik niet meer rook. Het is nog steeds niet altijd helemaal verleden tijd -wie ruikt er bij zijn volle verstand aan zijn vingers en dénkt dan dat -ie nog steeds sigaretten ruikt?- maar we zijn -en blijven- gestopt!

En dat wens ik jullie allemaal toe! Houdt vol, ga door! Zet 'm op en stop!
En daarnaast: allemaal een heel gezegend Pasen (Ja, G.B.J. Hiltermann is er niks bij!) met vooral veel (innerlijke) rust en vrede!

(verdorie; komt die blog met Wim Sonneveld weer langs; "zeg maar já tegen 't leven, já tegen 't leven van je amen en glorie-ja-hoecheeeeeeee" )

Mijn vorige blog is alweer van één maart.... Ik heb nog her en der een reactie geplaatst, maar geen nieuwe blogs geschreven... De reden: ik heb niet zoveel nieuws te melden. Ben ik dan misschien een niet-roker?

Ja, ik denk van wel!

Ik hóór de negatieveling denken "ja, ja, maar een ongeluk zit in een klein hoekje; één sigaret is géén sigaret en voor je 't weet....".

Ik denk dat dat allemaal wel klopt. Ik kán niet één sigaret roken. Één sigaret voor mij is een opstap naar een pakje per dag, een slof in de tien dagen. Dat is zo. Dat was altijd al zo en dat zal ook wel zo blijven.

Maar; ik ben NIET-roker; ik taal er niet meer naar. Ik heb ook geen -merkbare- afkickverschijnselen meer.

Het was een hele worsteling -niet mijn eerste maar, god ik hoop wél de laatste!

Hartstikke bedankt allemaal voor de support en de steun. Ik moest het vaak van me af schrijven en ik stond telkens verbaasd van de fijne reacties die ik kreeg als het moeilijk was! Dank jullie allemaal wel! Ik ga geen rijtje namen opnoemen -stel ik zou iemand vergeten- maar jullie weten dondersgoed wie ik bedoel. Allemaal stopmaatjes; net vóór of net ná me

Super!

Afgelopen week had ik hier de loodgieter voor het gas en het water. De man rookt. En dat ruik je. Ik had er geen behoefte aan, maar hij had mij wel eens zien roken en hij vroeg dus ook: "maar jij rookt toch ook". Toch wel cool dat je dan zo'n Fransman kunt uitleggen dat je in november gestopt bent met roken

Ik blijf voorlopig wel hier; al is het maar voor het geval dat ik deze of gene een schop onder de kont of een duw in de rug moet/kan geven. Of, ik hoop van niet, ik zelf nog in een dip schiet (je wéét maar nooit)!

Bonne soirée à tous!